در عشق های زمینی، ما تمایل داریم ؛معشوقه را آنگونه که دوست داریم تصور کنیم سپس با بی توجهی معشوقه قدرت تصور در ما رشد می یابد و چرخۀ عشق ادامه می یابد طوریکه  نتوانیم بدون او زندگی کنیم .بی توجهی معشوقه یا به اصطلاح من عدم دسترسی باعث می شود خلاء ذهنی عشق،در ما زیادتر شود ،چنانچه بدانیم خلاء طبق قانون طبیعت باعث جذب با قدرت و شدت بیشتری می شود پس معشوقه زمینی با شدت بیشتری ما را جذب یا فریفته خود می کند .

حال متصور شوید که دو عشق زمینی به همدیگر رسیده اند تمام تصورات آنها غلط از آب در می آید گویا ذهن داده های نادرستی دریافت کرده است این بار ما بیشتر هراس داریم که نکنه همه چیز معشوقه دروغ است ولی این ما بوده ایم که دروغ را پرورش داده ایم .